Kłaniam się tobie przedwieczny Boże,
Którego niebo objąć nie może:
Ja proch mizerny przed twą możnością,
Z wojskiem Aniołów klękam z radością.

Tu Stwórcę mego w wierze wyznaję,
Kocham serdecznie, pokłon oddaję;
Cieszę się wielce z twej Boskiej chwały,
Niech ci się kłania z niebem świat cały.

Dziękuję za to żeś się postawił
W tym Sakramencie, abyś nas zbawił;
Za twoje łaski tu wyświadczone,
Odbieraj od nas serca skruszone,

Które przed tronem twoim rzucamy,
O co pokornie wszyscy wołamy:
Błogosław Panie twemu stworzeniu,
Broń od nieszczęścia, ciesz w utrapieniu.

Boże Ciało jest świętem Boga, który nie chciał pozostać daleko od człowieka. Już Stary Testament przygotowywał tę tajemnicę. Melchizedek składał w ofierze chleb i wino, manna na pustyni karmiła Izraela w drodze do Ziemi Obiecanej, a Pascha przypominała o wyzwoleniu przez krew baranka. Wszystkie te wydarzenia były zapowiedzią Chrystusa, który podczas Ostatniej Wieczerzy dał Kościołowi nowe i wieczne Przymierze w swoim Ciele i Krwi.

Benedykt XVI w adhortacji Sacramentum Caritatis przypominał, że Eucharystia jest „sakramentem miłości”, ponieważ objawia miłość Boga posuniętą aż do końca. Nie jest jedynie wspomnieniem wydarzenia z przeszłości, ale rzeczywistą obecnością Zmartwychwstałego Chrystusa. Papież podkreślał, że w Eucharystii Jezus nie daje nam czegoś, ale daje samego siebie. Dlatego adoracja Najświętszego Sakramentu jest przedłużeniem Mszy świętej – jest trwaniem przy Tym, który pozostaje z nami aż do skończenia świata.

Procesja Bożego Ciała jest publicznym wyznaniem wiary, że Chrystus nie należy jedynie do wnętrza świątyni. On chce przechodzić drogami ludzkiego życia: przez nasze domy, rodziny, miejsca pracy, cierpienia i nadzieje. Niesiony ulicami świata przypomina, że Bóg zamieszkał pośród swojego ludu i nadal idzie razem z człowiekiem przez historię.

1 2 ... 5 ►